اسب نژاد موستانگاسب نژاد موستانگ اسب وحشی آمریکای شمالی از نوادگان اسب هایی است که توسط فاتحان قرن شانزدهم به آمریکا آورده شدند. به محض حرکت استعمارگران اسپانیایی به سمت شمال یعنی از مکزیک تا تگزاس امروزی قبایل سرخ پوست با آنها رابطه برقرار کرده و زندگی با اسب ها را برای اولین بار تجربه کردند. در ابتدا سرخ پوستان تمایل به کشتن و خوردن گوشت اسب های گرفته از مهاجران داشتند. ولی بعدا ارزش اسب ها به عنوان وسیله ی حمل و نقل را فهمیده و روش مهار کردن و سوار شدن بر آنها را یاد گرفتند. تا نیمه ی دوم قرن هفدهم برخی قبایل اسبها را از اسپانیایی ها می گرفتند و از آنها برای حمله علیه تازه واردان استفاده می کردند و به این ترتیب اسب های بیشتری به دست آوردند. گسترش و پخش تدریجی اسب ها به قبایل دیگر به وسیله ی تبادل اسبها یا دزدی و نیز حرکت اسب ها به سوی شمال آغاز شد. بسیاری از اسبها پس از رها شدن در طول جنگ بین اسپانیایی ها و سرخ پوستان وحشی شده و به وضع بدی دچار شدند. از اسبهای دیگر آنهایی که مطلوب نبودند یا به استراحت نیاز داشتند احتمالا رها می شدند. برخی از اسب های اهلی نیز که برای چرا به مراتع فرستاده می شدند دچار سرگردانی و سر در گمی می شدند. به تدریج این اسبها به هم پیوسته و گله های غیر اهلی را تشکیل داده و در مناطق وسیع و دشت های بزرگ تعداد آنها افزایش چشمگیری یافت. تا اواخر قرن هجده و اوایل قرن نوزدهم تعداد اسب های وحشی و در حال چرا در دشتها حدود 2میلیون راس برآورده شده است.
معرفی نژاد موستانگ
نقطه ی عطف اسب موستانگ گسترش تمدن به سمت غرب بود. بسیاری از این اسبها کشته شدند برخی به عنوان اسب های کاری جمع آوری و برخی نیز برای آمیزش استفاده شدند. تعداد زیادی از آنها در جنگ بوئر به عنوان اسبهای تازه نفس سواره نظام استفاده شدند. در طول قرن بیستم همچنان تعداد زیادی از آنها به عنوان غذای خانگی و نیز فروش گوشت کشته می شدند. محدودیت های دولتی در سال 1971 میلادی باعث افزایش ایجاد قانون حفاظت از این اسب های وحشی شد. امروزه نیز با توجه به کاهش قابل توجه این اسبها تعداد کمی در علفزارها وجود دارند. اسب موستانگ اهلی اغلب اسب سواری خوبی بوده و به علت طاقت زیاد برای سواری های طولانی مناسب است.