آواشناسی سگ و شیوه های کنترل آن
سخن گفتن یکی از وسایل ارتباط با هم نوع خود و دیگر موجودات می باشد . حیوانات نیز راه کارهای متفاوتی جهت ارتباط با هم انجام می دهند نظیر ترشح فرمون ها . علامت گذاری توسط پنجه ها ادرار و در نهایت آواهای مختلف .
این آواها برای هر حیوانی به یک صورت است برای مثال قورباغه غور غور می کند . پرنده ها می خوانند . شیرها نعره می کشند و سگ ها هم پارس می کنند. پارس کردن در سگ به عنوان یک رفتار طبیعی محسوب می شود . برخی از صاحبان سگ ها انتظار دارند که سگشان اصلا پارس نکند . تصور اینکه سگ نباید پارس کند کاملا غیر منطقی است. البته برخی نژادهای سگ کمتر پارس می کنند و برخی سگ ها به قدری آرام هستند که شاید صاحب حیوان ماهها هم صدای سگ خود را نشنود .ارس کردن علاوه بر خصوصیات ژنتیکی به خصوصیات فردی و شخصیتی سگ هم وابسته است . همچنین صاحب سگ باید آموزش های لازم را جهت کنترل پارس به سگ بدهد تا سگ بیاموزد که کی و کجا می تواند پارس کند و در چه زمانی باید ساکت باشد سگ حیوان پر انرژی است .
صدای سگ ها همانند آواهای دیگر در پاره ای از زمان ها دلنشین و در مواقعی دلخراش است.
دلنشینی صدای سگ را شما زمانی که در زیر پای شما تک پارس می کند و دم تکان می دهد و بسیار شاد است حس میکنید . ولی اگر همین سگ شروع به پارس ممتد کند . شمارا عصبی میکند و این سگ دیگر قابل تحمل نخواهد بود. سگ با پارس کردن سعی می کند تا با دیگران ارتباط برقرار کند . نوغ ارتباط تغییر زیر و بم شدن صدا مشخص می شود. سگهای نژاد کوچک همانند یورک شایر تریر و مالتیس تن صدای آنها زیر است و در گوش انسان ایجاد صدای وز میکند ولی سگهای نژاد بزرگ همانند گریت دین . دوبر من و غیره دارای صدای بم می باشند که در زمان پارس کردن احساس لرزش ساختمان به انسان می دهد.
دکتر مجید ذاکریان