گوشها و حس شنوایی
گوشها و حس شنوایی
گوشها عضو شنوایی و برقراری تعادل بدن هستند. حس شنوایی در اکثر حیوانات از انسان قویتر است. هر گوش از سه قسمت تشکیل شده است: گوش خارجی، گوش میانی و گوش داخلی
گوش خارجی
که لاله گوش و مجرای شنوایی را شامل می شود. لالۀ گوش ساختاری غضروفی دارد که توسط 12 ماهیچه و تعدادی رباط به استخوان گیجگاه متصل است.
لالۀ گوش مسئول جمع آوری ارتعاشات صوتی می باشد و در اکثر حیوانات حرکت آن نشانۀ واکنش حیوان به محرکهای صوتی است. لالۀ گوشها نقش مهمی در نشان دادن زبان بدن حیوانات دارد و از روی نحوۀ حرکت و فرارگیری آنها می توان رفتار حیوانات را پیشبینی نمود. مجرای گوش خارجی به پردۀ صماخ متصل می شود.
گوش میانی
این بخش حاوی پرده وحفرۀ صماخ است که در پشت آن سه قطعه استخوانچه قرار دارد. در گوش میانی مجرای شنوایی داخلی یا استاش قرار دارد که به حلق مربوط است. این مجرا در تک سمیان در قسمت میانی تقسیم شده و جیب حلقی را تشکیل می دهد.
گوش داخلی
حاوی دو ساختار درهم به نام لابیرنت استخوانی و لابیرنت غشایی است که در ذرون آن ساختاری به نام حلزون و مجاری نیم دایره قرار دارد. حلزون گوش اندام حس شنوایی و لابیرنت وظیفۀ حفظ تعادل بدن را برعهده دارد.
گوش انسان دارای 30 هزار سلول حلزونی است اما گربه دارای 40 هزار سلول حلزونی می باشد. گوسفندان قادرند فرکانسهای بالاتری از آنچه برای انسان قابل درک است را بشنوند. سگها و گربه ها نمی توانند صداهای اولتراسونیک تولید کنند اما جوندگان این قدرت را دارند و در مقابل سگها و گربه ها قادرند صداهای تولید شده از جوندگان را بشنوند و طعمه را ردیابی کنند.