انتریت پاروویروسی سگ؛ رویکرد تشخیصی و درمانی در ICU

تعریف و اهمیت بالینی

انتریت پاروویروسی یک بیماری ویروسی بسیار مسری و کشنده در توله‌سگ‌ها و سگ‌های جوان است که با نکروز شدید کریپت‌های روده و سرکوب سیستم ایمنی مشخص می‌شود. این بیماری یکی از شایع‌ترین علل مرگ‌ومیر عفونی در ICU دامپزشکی محسوب می‌گردد.

پاتوفیزیولوژی

ویروس پاروو با تمایل بالا به سلول‌های با تقسیم سریع، کریپت‌های روده باریک و سلول‌های پیش‌ساز مغز استخوان را هدف قرار می‌دهد. تخریب مخاط روده منجر به اسهال هموراژیک، ترانسلوکاسیون باکتریال و سپسیس می‌شود. لکوپنی شدید حاصل از مهار مغز استخوان پیش‌آگهی را به‌شدت بدتر می‌کند.

تشخیص و تشخیص تفریقی

تشخیص بر اساس علائم بالینی، تست آنتی‌ژن مدفوع و CBC با نوتروپنی انجام می‌شود. افتراق از انتریت باکتریال، هموراژیک گاستروانتریت، انسداد روده و پانکراتیت ضروری است.

پروتکل درمانی بیمارستانی

درمان مبتنی بر مراقبت حمایتی تهاجمی است. مایع‌درمانی کریستالوئیدی برای اصلاح دهیدراسیون و شوک هیپوولمیک استفاده می‌شود. در موارد هیپوآلبومینمی شدید، استفاده از کلوئیدها یا پلاسما قابل بررسی است.

آنتی‌بیوتیک‌تراپی

آمپی‌سیلین–سالباکتام با دوز 30 mg/kg هر 8 ساعت به صورت وریدی به همراه انروفلوکساسین با دوز 10 mg/kg هر 24 ساعت برای پیشگیری از سپسیس توصیه می‌شود.

کنترل تهوع و درد

ماروپیتانت با دوز 1 mg/kg روزانه و بوپرنورفین با دوز 0.02 mg/kg هر 8 ساعت برای کنترل علائم استفاده می‌شوند.

مدیریت لکوپنی

در نوتروپنی شدید، پایش دقیق علائم سپسیس و ایزولاسیون بیمار ضروری است. استفاده از G-CSF به طور روتین توصیه نمی‌شود.

پایش، عوارض و پیش‌آگهی

پایش شامل PCV/TP، الکترولیت‌ها، شمارش گلبول سفید و لاکتات است. عوارض شایع شامل سپسیس، DIC و هیپوگلیسمی می‌باشد. پیش‌آگهی وابسته به شدت لکوپنی، سن بیمار و سرعت شروع درمان است.

نکات ICU و ER

ایزولاسیون سختگیرانه، ضدعفونی محیط و شروع تغذیه انتِرال زودهنگام پس از کنترل استفراغ نقش کلیدی در بهبود نتایج درمان دارد.

اشتباهات رایج درمانی

مایع‌درمانی ناکافی، عدم استفاده از آنتی‌بیوتیک در حضور نوتروپنی و تأخیر در تغذیه انتِرال از خطاهای شایع هستند.

جمع‌بندی تخصصی

انتریت پاروویروسی یک بیماری سیستمیک و پرخطر است که مدیریت موفق آن نیازمند درمان حمایتی تهاجمی، پایش مداوم ICU و رعایت دقیق اصول کنترل عفونت می‌باشد.

رفرنس‌ها

Merck Veterinary Manual, Canine Parvoviral Enteritis

Plumb’s Veterinary Drug Handbook, Antiemetics and Antibiotics

WSAVA Guidelines on Canine Parvovirus