تایلوزین با مهار سنتز پروتئین باکتری‌ها از طریق اتصال به زیرواحد ۵۰S ریبوزوم عمل می‌کند. علاوه بر اثر ضدباکتریایی، این دارو دارای خواص ایمونومدولاتوری و ضدالتهابی است که موجب کاهش التهاب مخاط روده بزرگ و بهبود علائم بالینی کولیت می‌شود.

تایلوزین عمدتاً در کولیت‌های مزمن، کولیت ایدیوپاتیک و شرایطی که تحت عنوان کولیت پاسخ‌دهنده به آنتی‌بیوتیک یا ARD شناخته می‌شوند استفاده می‌گردد. این دارو در سگ‌هایی که به تغییر رژیم غذایی و پروبیوتیک‌ها پاسخ مناسب نمی‌دهند، انتخاب درمانی مؤثری محسوب می‌شود.

مطالعات بالینی نشان داده‌اند که مصرف تایلوزین در بسیاری از سگ‌های مبتلا به کولیت مزمن منجر به کاهش قابل توجه اسهال، موکوس و خون در مدفوع می‌شود. پاسخ درمانی معمولاً طی چند روز تا یک هفته مشاهده شده و در برخی موارد نیاز به درمان طولانی‌مدت یا دوره‌ای وجود دارد.

دوز رایج تایلوزین در سگ‌ها معمولاً بین ۱۰ تا ۲۰ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، دو بار در روز به‌صورت خوراکی است. مدت درمان بسته به شدت بیماری و پاسخ بالینی از چند هفته تا چند ماه متغیر می‌باشد.

از مزایای تایلوزین می‌توان به تحمل‌پذیری بالا، اثر سریع در کنترل علائم و ایمنی نسبی در مصرف طولانی‌مدت اشاره کرد. با این حال، قطع ناگهانی دارو ممکن است باعث عود علائم شود و مصرف بدون تشخیص دقیق می‌تواند منجر به وابستگی درمانی گردد.